حکومتِ جنسیِ اسلامی، بقا به هر قیمت و ثوابِ عمل تجاوز برای مومنان ولایت

سکس تابوی اساسی در تمام  جوامع سنتی اسلامی است(دقت کنید نگفتم حکومتهای اسلامی) و می دانید که طبع بشر هم جوریست که از هرچه بیشتر نهی و منع شود، به آن حریص تر و با ولع تر میشود.  زمانیکه تمام راهها برای برقراری یک رابطه سالم جنسی که نیاز طبیعی فرد است، بسته می شود، عقده ی سرکوب شده ی جنسی در اشکال عجیب و غریب و گاه حتی بی ربطی در رفتار آدم و در امتداد آن در جامعه خودش را نشان می دهد. حتمن چند روز پیش این خبر را خواندید. تیتر «یک زندانی زندان رجایی شهر با دستور یکی از مسئولان زندان مورد تجاوز جنسی قرار گرفت» یک خبر وحشتناک که متاسفانه از فرط تکرار برای همه ما دارد عادی میشود. البته در خیلی از زندانهای کشورهای آزاد دنیا اتفاق تجاوز گروهی یا فردی زندانیان به یک زندانی افتاده است اما این کار مسلما جرم بوده و دارای مجوز رسمی از رییس زندان نیست. اینها را همه می دانیم. اما بحث اینجاست که در ، حکومت اسلامی ایران تجاوز به زندانی مرد یا زن امری عادیست و در مورد زندانیان سیاسی که جز مستحبات یا گاهی واجبات هم شده است. مجوز شرعی ساختن هم برای آن راحت است، کافیست یک آخوند دو زاری بگوید: «اینها همه محاربند، ترتیبشان را بدهید» آنوقت یک عده بسیجی و زندانبان بیمار که عمری در خانه و مسجد از ننه و بابا و آخوند محل تو سری خوردند که نباید به نامحرم نگاه چپ کنی و تمام عقده های جنسی عالم در سلولهای بدنشان اندوخته شده، با مجوز شرعی همچون یک گرگ گرسنه به جان زندانی بینوا می افتد و دیگر کاری ندارد که او پیر است یا جوان، زن است یا مرد، سالم است یا مجروح. غریزه ی سرکوب شده ی سالیانِ دور و دراز، افسار بسیجی هِ بیمارِ ترمز بریده را رها می کند و او هم لَه لَه زنان و هار  آتش عقده هایش  شعله ورتر می سازد.

همزمانی دو خبر پس از اعتراضات گسترده در روز ۱۳ آبان، برای بار دیگر موضوع تجاوزگری حکومت اسلامی ایران به رهبری ولی امر مسلمانان جهان، سید علی خامنه ای را برجسته کرد. یکی گزارش دیده بان حقوق بشر که برای نخستین بار خبر از مستند شدن موضوع تجاوز به زندانیان در حکومت دینی ایران را می دهد، که خبر امیدوارکننده ای است، زیرا مقدمات تدارک پرونده ی جنایات علیه بشریت مقامات حکومت اسلامی را فراهم خواهد کرد و دیگر خبر نگران کننده از اینکه بیشتر بازداشت شدگان تظاهرات روز ۱۳ آبان را زنان و دختران تشکیل می دهند و برخی اخبار (غیرتایید شده) حاکی از انتقال آنان به زندان دور از دسترسی در خورین ورامین است. البته خبر استفاده از تجاوز به عنوان شکنجه سیستماتیک برای بار نخست نبود که افشا می شد، بلکه این رفتار همزادِ رژیم مذهبی ایران از همان سالهای نخستین بوده است. تفاوت آنست که زمانی قربانی شکنجه «منافق» بود و حال «محارب» است و این صفات برخاسته از متون دینی، زمانی که به فردی اطلاق میشود، به معنای آنست که حقوق انسانی برای آن فرد وجود ندارد و مجوز شرعی هر جنایتی در حق وی صادر می شود. شاید بتوان آن را «اعمال ددمنشی با ثواب اخروی» نامید.

آیا حکومت مذهبی ایران با پا گذاشتن بر روی بدیهی ترین اصول اخلاقی بشر که شاید آخرین بار در زمان حمله ی مغول به ایران، قوم اشغالگر نسبت به مردم ایران روا داشتند، دوستان ما را که درد دین و مذهب دارند، به این فکر فرو نمی برد که این سقوط اخلاقی تنها برای بقای دین در حکومت و آنهم تحت لوای فقهای دینی، چه رذالت تاریخی ای را به ما تحمیل می کند؟ ای کاش دوستان مذهبی که هنوز سنگ دفاع از حکومت دینی را به سینه می زنند، یک کشور اروپایی به ما نشان می دادند که فساد و انحطاط اخلاقی در آن بیشتر از ایران اسلامی باشد، یا حتی پنجاه درصد آن باشد! البته همه می دانیم که حکومت لرزان اسلامی در ایران، استراتژی «بقا به هر قیمت» را از روز نخست برای خود انتخاب کرده بود، تا جاییکه خمینی هم گفت «حفظ نظام از واجبات است» و برای آن می توان همه احکام الهی را هم «تعطیل» کرد. یعنی هدف ما «هر» وسیله ای را توجیه میکند. ایدئولوژیهای مذهبگرا در حقیقت آنچه «بَدان» همه دارند، او یکجا دارد. چون مطلق و قدسی می شوند. تجاوز هم مقدس می شود و با ذوب شدن در موجودی به نام ولی فقیه که نایب امام است، تجاوز مستحب، سپس حلال و در آخر «واجب کفایی» می شود. دوست دیندار من، این دین را ببر به خلوت خود و خدای خودت. آنقدر نگو «ما ملت مذهبی هستیم، حکومت ما هم باید مذهبی باشد.» مگر اینهمه کشور با استانداردهای اخلاقی بالا، حکومت مذهبی دارند؟ مگر نمی بینی که بیماران جنسی ه ولایت چه می کنند؟ تمام اینها که می بینی، همان عقده های جنسی سرکوب شده در مذهب است که وقتی به قدرت سیاسی دست پیدا می کند، حکومت مذهبی ات را حکومتی جنسی اسلامی می کند. امام جمعه ها فیلم های پورنوشان روی یوتیوب می رود و آقای «اخلاق در خانواده» به دلیل خانم بازی، با آفتابه ی اسید، مورد سوقصد عیال واقع می شود و دست آخر چون پرده برافتد دانی که ۳۰ سال بوده این حکومت از روز نخست تاسیس در زندانها تجاوز می کرده، حتی زمانی که در اقتدار بوده و تهدیدی هم متوجهش نبوده است. پس قضیه اصولن فقط «بقا به هر قیمت» هم نیست، کمی ثواب اخروی و کمی خیلی بیشتر! عقده های سرکوب شده ی دگم اندیشی مذهبی هم هست. رفتارهای حکومت مذهبی در تمام این ۳۰ سال نسبت به زنان، حقوق آنان و یا روابط جنس مخالف، احکام وحشیانه ی سنگسار، حجاب اجباری و خلاصه همه و همه نشان می دهد که یک حکومت مذهبی تا چه حد «جنسی» است و در این جنسی بودن تا چه حد «بیمار» است.

پی نوشت: لینک این نوشته در بالاترین